Góry Skaliste

Ośnieżone szczyty, kryształowo czyste wody jezior, jasnobłękitne niebo i rozległe obszary leśne to tylko niektóre cechy nadające Górom Skalistym bardzo spektaku­larny wygląd. Przez wieki ten łańcuch górski stanowił naturalną barierę oddzielającą Stany Zjed­noczone od wybrzeża Pacyfiku.

Góry Skaliste to największy i najmłodszy łańcuch górski Ameryki Północnej. Jest właściwie serią równoległych łańcuchów górskich leżących w zachodniej części USA i w Kanadzie. Ciągnie się wzdłuż Pacyfiku na prze­strzeni 4800 km od Alberty i Kolumbii Brytyjskiej (prowincje kanadyjskie) na północy przez Kolora­do, Idaho, Montanę, Nevadę, Nowy Meksyk, Utah i Wyoming w USA aż do granicy meksykańskiej na południu. Ustalenie dokładnej długości łańcucha jest trudne ze względu na istniejący między geogra­fami spór o to, czy fałdowe góry Brooksa na Alasce są częścią Gór Skalistych. W niektórych miejscach szerokość gór wynosi kilkaset kilometrów. Naj­wyższym szczytem jest albo Elbert (4399 m n.p.m.) w Kolorado, albo (jeśli przyjąć, że Góry Brooksa są częścią Gór Skalistych), biorąc pod uwagę góry Alaska, McKinley (6194 m n.p.m.).

Góry Skaliste charakteryzują się różnorodno­ścią cech geologicznych. W samym Kolorado zaj­mują obszar sześciokrotnie większy od Alp Szwaj­carskich. Ponadto 53 szczyty wznoszą się tam na wysokość ponad 4620 m n.p.m., a 1143 szczyty mają więcej niż 3040 metrów. W Idaho szeroko rozlana lawa zdradza dawną aktywność wulkanów. W Wyoming z kolei skorupa ziemska jest tak cien­ka, że gejzery tryskają gorącą wodą, a kałuże błot­ne gotują się, rozpryskując bezustannie rozpusz­czoną w wodzie glebę. W Parku Narodowym Yellowstone spotykamy zarówno wysokie szczy­ty, gejzery, jak i pokrywy lawowe. W Parku Naro­dowym Banff w kanadyjskiej części Gór Skalistych znajdują się liczne lodowce.